Αυτό που μεταμφιέζεται σε πραγματισμό είναι αυτοτραυματικός οπορτουνισμός

Μια «ταπείνωση», «οικονομική παράδοση» και ρητορική που «φαίνεται να έχει κλαπεί από τη βιομηχανία ψυχαγωγίας ενηλίκων».

Αυτές είναι μόνο μια μικρή επιλογή από τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων στο πώς οι ηγέτες τους έχουν υποκλιθεί στον Ντόναλντ Τραμπ – πρώτα επειδή αποδέχτηκαν την απαίτηση του προέδρου των ΗΠΑ οι χώρες του ΝΑΤΟ να δαπανούν το 5% του εθνικού εισοδήματός τους για την άμυνα, και στη συνέχεια υιοθετώντας μια εμπορική «συμφωνία» που αφήνει την ΕΕ σε πολύ χειρότερη θέση από πριν.

Με αυτά τα λόγια ο αρθρογράφος των Financial Times, Μάρτιν Σάνμπου περιγράφει την πρόσφατη εμπορική συμφωνία, στην οποία κατέληξαν η Ουάσιγκτον με τις Βρυξέλλες. Τη συμφωνία που η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν,  είπε ότι φέρνει σταθερότητα και αποτρέπει την κλιμάκωση των εντάσεων με έναν βασικό σύμμαχο. Ένας εμπορικός πόλεμος μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ΗΠΑ θα είχε «γιορταστεί» από τη Ρωσία και την Κίνα, έγραψε η φον ντερ Λάιεν σε σχόλιο που δημοσίευσε την Κυριακή η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung. «Αντίθετα, συμφωνήσαμε σε μια ισχυρή, αν όχι τέλεια, συμφωνία», είπε, προειδοποιώντας ότι οι δασμοί – αντίποινα κινδυνεύουν να τροφοδοτήσουν μια δαπανηρή εμπορική σύγκρουση με «αρνητικές συνέπειες για τους εργαζόμενους, τους καταναλωτές και τη βιομηχανία μας».

Και συνεχίζει ο Μάρτιν Σάνμπου:  όταν ο Τραμπ επέστρεψε στον Λευκό Οίκο, οι Ευρωπαίοι ηγέτες φάνηκαν να μην είναι πεπεισμένοι για το πώς να τον χειριστούν. Πλέον, η στρατηγική τους επιλογή είναι εμφανής. Πρόκειται για συμβιβασμό και όχι για αντιπαράθεση, συνοδευόμενη από κολακευτική ρητορική που επαινεί με θορύβους την ικανότητα του Τραμπ να έρχεται εν ειρήνη και να επιτυγχάνει συμφωνίες. Το ερώτημα είναι αν η απώλεια αυτοσεβασμού άξιζε τον κόπο. Μιλήστε με άτομα που βρίσκονται κοντά στη λήψη αποφάσεων και το ρεφρέν είναι ότι «κανείς δεν είναι αφελής εδώ». Και επικαλούνται τον πραγματισμό.

Μπορούν να διακριθούν τρεις συγκεκριμένοι ισχυρισμοί. Πρώτον, αφού τα λόγια είναι φτηνά, γιατί να μην κολακεύουμε τον Τραμπ; Δεύτερον, αυτό που έχει επιτευχθεί είναι καλύτερο από τις εναλλακτικές λύσεις (κατακερματισμός της άμυνας της Ουκρανίας και άμεσος εμπορικός πόλεμος). Με λίγη τύχη, οι εταιρείες της ΕΕ μπορεί ακόμη και να επωφεληθούν από τους ακόμη υψηλότερους δασμούς που επιβάλλονται σε μεγάλο μέρος του μη ευρωπαϊκού εμπορίου. Και τρίτον, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα παραδεχτούν σιωπηλά ότι πολλές από τις δεσμεύσεις της Ευρώπης προς τον Τραμπ είναι απλώς για το θεαθήναι. Οι δεσμεύσεις για 5% αμυντικές δαπάνες και τεράστιες επενδύσεις και αγορές στις ΗΠΑ δεν είναι ρεαλιστικές ούτε προορίζονται να τηρηθούν, αλλά ο ηλίθιος Τραμπ τις αγόρασε, οπότε μπράβο μας.

Τα λόγια δεν είναι φθηνά

Σύμφωνα με τους FT, όπως καταλαβαίνει πολύ καλά ο Τραμπ, τα λόγια δεν είναι στην πραγματικότητα φθηνά. Τα πολιτικά λόγια διαμορφώνουν προσδοκίες και διαμορφώνουν την εξουσία. Η εύνοια του Μαρκ Ρούτε και της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν προς τον Τραμπ έχει σημασία, επειδή σημαίνει ότι οι ξένοι ηγέτες πλέον του παραχωρούν ελεύθερα αυτό που έχει ήδη επιβάλει στο εσωτερικό: την αποδοχή ότι η επίτευξη οποιουδήποτε στόχου απαιτεί να μην λέγεται η αλήθεια. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχουν επίσης υποστηρίξει την αντίληψη του Τραμπ για την πολιτική ως τηλεοπτική παράσταση. Ως αποτέλεσμα, τα ξεσπάσματά του, ο εκφοβισμός και η λαχτάρα του για τελετουργική υποδούλωση ομαλοποιούνται στη διεθνή σκηνή.

Επιπλέον, η Ευρώπη έχει θυσιάσει την ικανότητα να καταγγέλλει την παραβίαση των διεθνών συνθηκών από τον ίδιο — όπως η απαίτηση του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου για την αρχή του μάλλον ευνοούμενου έθνους. Έχει επίσης υιοθετήσει την ιδέα ότι τα αποτελέσματα επιτυγχάνονται μέσω εξατομικευμένων διαπραγματεύσεων μεταξύ σπουδαίων ανδρών (και περιστασιακά γυναικών), αντί για το επίπονο έργο της δημοκρατικής διαβούλευσης και της οικοδόμησης συναίνεσης.

Η πολιτική ψυχή

Το πιο σημαντικό, για τους FT, είναι ότι η Ευρώπη διακινδυνεύει την πολιτική της ψυχή. Έχει βρεθεί σε μια κατάσταση όπου οι ηγέτες δεν μπορούν να πουν δημόσια τι πραγματικά προσπαθούν να κάνουν. Αυτή είναι μια συνταγή για δυσπιστία και ένα δηλητήριο για τη δημοκρατία – και ιδιαίτερα για την ευρωπαϊκή φιλελεύθερη δημοκρατία. Πώς μπορούν οι ψηφοφόροι να υποστηρίξουν πολιτικές των οποίων η πραγματική φύση δεν μπορεί να παραδεχτεί δημόσια (όπως το γεγονός ότι οι υποσχέσεις προς τον Τραμπ δεν είναι αληθινές); Εάν η ΕΕ αποδέχεται υποκριτικά αυτό που ο οικονομολόγος Ρίτσαρντ Μπόλντουιν ονομάζει «δόγμα παραπόνων» της παγκοσμιοποίησης, πώς μπορεί να αποκρούσει τις αντιευρωπαϊκές δυνάμεις που ευδοκιμούν με αυτές τις απόψεις στο εσωτερικό;

Πηγή: ot.gr

Διαβάστε επίσης: Jackson Hole: Η Fed σε σταυροδρόμι για τα επιτόκια - τι φοβούνται οι αγορές