Η αύξηση παραγωγής αλουμινίου τροφοδότησε τη ζήτηση για πλοία τύπου Capesize, ενισχύοντας τις διαδρομές τόνου-χιλιομέτρου

Μετά από δύο δεκαετίες αδιάκοπης επέκτασης, που ανέβασε το μερίδιο της Κίνας στην παγκόσμια παραγωγή αλουμινίου κοντά στο 60%, η χώρα πλέον αντιμετωπίζει το όριο των 45 εκατομμυρίων τόνων που έθεσε το Πεκίνο το 2017. Τους τελευταίους μήνες η παραγωγή κινείται στα 44–44,5 εκατ. τόνους ετησίως, αφήνοντας περιορισμένο περιθώριο ανάπτυξης. Το όριο αυτό δεν αποτελεί απλώς τεχνικό φράγμα, αλλά αντιπροσωπεύει μια δομική αλλαγή με επιπτώσεις πέρα από την αγορά μετάλλων, που επηρεάζει άμεσα και τη ναυτιλία.

Σύμφωνα με τον αναλυτή Γιάννη Παργανά του ναυλομεσιτικού οίκου INTERMODAL η πολιτική αυτή εντάσσεται σε ευρύτερη αναμόρφωση του αλουμινίου στην Κίνα. Οι αρχές δεν περιορίζονται απλά στην παραγωγή, αλλά επανασχεδιάζουν και τον τρόπο και τον τόπο της. Παλαιοί βιομηχανικοί κλίβανοι άνθρακα κλείνουν, υπέρ νέων μονάδων που αξιοποιούν υδροηλεκτρική ενέργεια, αιολικά και ηλιακά πάρκα σε περιοχές όπως το Yunnan και η Εσωτερική Μογγολία. Παράλληλα, η Κίνα ενισχύει την παραγωγή ανακυκλωμένου αλουμινίου, στοχεύοντας σε πάνω από 15 εκατ. τόνους ετησίως έως το 2027, ενώ περιορίζει τα κίνητρα που προηγουμένως τροφοδοτούσαν τις εξαγωγές ημι-τελικών προϊόντων. Οι κινήσεις αυτές υποδηλώνουν στροφή από την ποσότητα προς τη βιωσιμότητα, την αποδοτικότητα και την αυτάρκεια στα προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας.

Οι επιπτώσεις στη ναυτιλία εστιάζονται στις ροές πρώτων υλών. Οι μονάδες αλουμινίου εξακολουθούν να εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από εισαγόμενη βωξίτη, κυρίως από τη Δυτική Αφρική. Η Γουινέα προμήθευσε σχεδόν τα τρία τέταρτα του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου το πρώτο επτάμηνο του 2025, με την Κίνα να απορροφά την πλειονότητα. Οι εισαγωγές κινούνται ανοδικά κατά πάνω από 30% σε σχέση με πέρυσι, παρά τις πολιτικές αναταραχές στο Κονάκρι. Αυτή η αύξηση τροφοδότησε τη ζήτηση για πλοία τύπου Capesize, ενισχύοντας τις διαδρομές τόνου-χιλιομέτρου. Όμως η βιωσιμότητα αυτής της τάσης αμφισβητείται, καθώς η περιορισμένη παραγωγική δυναμικότητα αλουμινίου μειώνει τη μελλοντική ανάγκη για επιπλέον βωξίτη. Η αύξηση της ανακύκλωσης και οι αποδοτικότερες διαδικασίες μπορούν να μειώσουν την ανάγκη για εισαγόμενο ακατέργαστο ορυκτό, ενώ η μείωση των κινήτρων εξαγωγής αλουμινίου δείχνει πρόθεση του Πεκίνου να κρατήσει περισσότερη πρώτη ύλη στο εσωτερικό.

Η Ινδονησία προσθέτει νέα διάσταση στην ιστορία. Από μεγάλος εξαγωγέας βωξίτη, η χώρα επενδύει σε διυλιστήρια αλουμίνας και σχεδιάζει μονάδες αλουμινίου για να μεταβεί από τις πωλήσεις πρώτων υλών σε προϊόντα υψηλής προστιθέμενης αξίας. Ο στόχος μέσω της MIND ID είναι να φτάσει η ετήσια παραγωγή αλουμινίου στα 900.000 τόνους έως το 2029, ενώ η φάση II του SGAR θα προσθέσει 1 εκατ. τόνους αλουμίνας. Συνολικά έντεκα έργα βρίσκονται σε εξέλιξη ή σχεδιασμό, αυξάνοντας τη δυναμικότητα της Ινδονησίας σε πάνω από 25 εκατ. τόνους ετησίως. Παράλληλα, η εγχώρια ζήτηση θα αυξηθεί, μειώνοντας την εξάρτηση από εξαγωγές πρώτων υλών και στρεφόμενη σε ημι-τελικά προϊόντα.

Το εμπόριο βωξίτη δεν αναμένεται να μειωθεί βραχυπρόθεσμα. Οι εισαγωγές της Κίνας παραμένουν ισχυρές, η Γουινέα επεκτείνει την εξαγωγική υποδομή και νέες πηγές εμφανίζονται στη Σιέρα Λεόνε, την Καμερούν και την Αυστραλία. Ωστόσο, οι δομικές αλλαγές δεν μπορούν να αγνοηθούν. Η παγκόσμια ζήτηση για αλουμίνιο θα συνεχίσει να αυξάνεται, αλλά η περιορισμένη δυναμικότητα της Κίνας σημαίνει ότι η ανάγκη για βωξίτη δεν θα επεκταθεί επ’ αόριστον, ενώ η Ινδονησία και άλλοι παραγωγοί ανεβαίνουν στην αλυσίδα αξίας. Αυτό μπορεί να μετατοπίσει τη ναυτιλιακή ζήτηση από μεγάλες μεταφορές πρώτων υλών σε μικρότερες, αλλά υψηλότερης αξίας, ροές. Η πρόκληση για τη ναυτιλία θα είναι να εντοπίσει νωρίς αυτές τις τάσεις και να προσαρμόσει την ανάπτυξη των πλοίων αναλόγως.

Πηγή: newmoney.gr

Διαβάστε επίσης: Υπερπροσφορά λόγω της μειωμένης κινεζικής ζήτησης αναμένεται στην αγορά φυσικού αερίου