Σύμφωνα με πρόσφατη απόφαση του Εφετείου, η νομοθετική εξουσία ασκείται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων και το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να νομοθετεί διευρύνοντας ή τροποποιώντας νομοθετικές ρυθμίσεις

Η νομοθετική εξουσία ασκείται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων και το Δικαστήριο δεν έχει δικαιοδοσία να νομοθετεί διευρύνοντας ή τροποποιώντας νομοθετικές ρυθμίσεις. Αυτή αποτελεί συνοπτικά την ουσία πρόσφατης απόφασης του Εφετείου, το οποίο εξέτασε έφεση που καταχωρίστηκε από τον Γενικό Εισαγγελέα της Δημοκρατίας κατά της απόφασης του Διοικητικού Δικαστηρίου να κηρύξει ως αντισυνταγματικό συγκεκριμένη διάκριση στον «ο περί Συντάξεων Νόμος», το οποίο προνοεί ότι, για σκοπούς καταβολής σύνταξης χηρείας, δεν λαμβάνεται υπόψη γάμος που τελέστηκε αφότου ο θανών σύζυγος έπαψε να κατέχει την ιδιότητα του δημοσίου υπαλλήλου.

Αφορμή αποτέλεσε η απόρριψη, από το Γενικό Λογιστήριο της Δημοκρατίας, του αιτήματος γυναίκας για καταβολή της σύνταξης χηρείας από τον αποβιώσαντα σύζυγό της, αφυπηρετήσαντα δημόσιο υπάλληλο. Η ειδοποιός διαφορά στην προκείμενη περίπτωση, η οποία και ενεργοποίησε την υπό αναφορά πρόνοια του νόμου, ήταν ότι ο γάμος της γυναίκας με τον σύζυγό της είχε τελεστεί μετά από την αφυπηρέτησή του από τη Δημόσια Υπηρεσία και αφότου αυτός έπαψε να κατέχει θέση δημοσίου υπαλλήλου. Εξαιτίας της απόρριψης του αιτήματός της, η γυναίκα (εφεσίβλητη) προσέφυγε στο Διοικητικό Δικαστήριο, προβάλλοντας ως ισχυρισμό ότι η απορριπτική απόφαση του Γενικού Λογιστηρίου πλήττει την αρχή της ισότητας.

Το Διοικητικό Δικαστήριο εξετάζοντας την υπόθεση υιοθέτησε τον ισχυρισμό της αιτήτριας, κρίνοντας ότι το υπό αναφορά άρθρο αντιβαίνει την αρχή της ισότητας, καθώς εισάγει αυθαίρετη διάκριση μεταξύ των περιπτώσεων, αφενός, της χήρας συνταξιούχου υπάλληλου, των οποίων ο μεταξύ τους γάμος τελέστηκε ενόσω ο σύζυγος διατηρούσε τη δημοσιοϋπαλληλική του ιδιότητα και, αφετέρου, της χήρας συνταξιούχου υπάλληλου, των οποίων ο μεταξύ τους γάμος τελέστηκε μετά που ο αποβιώσας σύζυγος αφυπηρέτησε από τη Δημόσια Υπηρεσία.

Την απόφαση του Διοικητικού Δικαστηρίου εφεσίβαλε ο Γενικός Εισαγγελέας της Δημοκρατίας, με το Εφετείο, αποδεχόμενο την έφεση να κρίνει ότι:

1. Το υπό κρίση άρθρο είναι εύλογο, καθότι οι εισφορές που καταβάλλονταν από πλευράς δημοσίου υπαλλήλου στο επαγγελματικό σχέδιο συντάξεων σταματούν να καταβάλλονται από τον ίδιο κατά την αφυπηρέτησή του. Παράγοντας ιδιαίτερα σημαντικός, σύμφωνα με το Εφετείο, ο οποίος δεν σταθμίστηκε και δεν λήφθηκε υπόψη από το Διοικητικό Δικαστήριο.
2. Το Δικαστήριο, στο πλαίσιο ενάσκησης της αναθεωρητικής του δικαιοδοσίας, δεν έχει την εξουσία να «νομοθετεί», είτε διευρύνοντας είτε τροποποιώντας νομοθετικές διατάξεις κατά τρόπο που αυτές να δημιουργούν ένα νέο νομοθέτημα.
3. Σύμφωνα με το Σύνταγμα, η νομοθετική εξουσία ασκείται από τη Βουλή των Αντιπροσώπων, η οποία ψηφίζει και τα αναγκαία κονδύλια για την εφαρμογή των νομοθετημάτων.

Η εν λόγω απόφαση του Εφετείου κρίνεται ως ιδιαιτέρως σημαντική ως προς το πλαίσιο ενάσκησης της δικαιοδοσίας του Δικαστηρίου, δυνάμει του άρθρου 146 του Συντάγματος.

Εκ μέρους του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας, την υπόθεση χειρίστηκε ο Δικηγόρος της Δημοκρατίας κ. Παύλος Βασιλείου.

Διαβάστε επίσης: Ποιος έχει την ευθύνη για τα καταφύγια της Πολιτικής Άμυνας;