Ένα αγόρι 14 ετών αποβιβάζεται στις Ηνωμένες Πολιτείες με άδεια τσέπη και βαριά προσδοκία.
Το ημερολόγιο γράφει 14 Ιανουαρίου 1896. Και ο ήρωας της ιστορίας μας ονομάζεται Κάρλο Πόντσι. Μπορεί να μην έχει δολάρια. Αλλά κουβαλά κάτι που θα αποδειχθεί πολύ πιο ισχυρό από το χρήμα: την απόλυτη πίστη ότι μπορεί να πείσει τους άλλους πως το χρήμα… γεννά χρήμα.
Ο Πόντσι δεν φτάνει στην Αμερική για να εργαστεί. Φτάνει για να θριαμβεύσει. Κινείται από δουλειά σε δουλειά, από πόλη σε πόλη, με μια μόνιμη αίσθηση ότι του χρωστά ο κόσμος κάτι μεγάλο.
Μαθαίνει γρήγορα τη γλώσσα, τις συνήθειες, τις αδυναμίες. Και κυρίως μαθαίνει τι θέλουν να ακούσουν οι άνθρωποι: ότι υπάρχει ένας εύκολος δρόμος, ένας μυστικός μηχανισμός που ξεγελά το σύστημα.
Η μεγάλη ιδέα
Η μεγάλη του ιδέα έρχεται μέσα από κάτι φαινομενικά αθώο: τα διεθνή ταχυδρομικά κουπόνια. Ένα γραφειοκρατικό εργαλείο που επιτρέπει την προπληρωμή ταχυδρομικών τελών από χώρα σε χώρα.
Ο Πόντσι βλέπει εκεί όχι απλώς μια ευκαιρία arbitrage, αλλά ένα τέλειο αφήγημα. Μιλά για διεθνές εμπόριο, για νομισματικές διαφορές, για τεχνικές λεπτομέρειες που κανείς δεν θέλει – ή δεν τολμά – να αμφισβητήσει.
Το 1920, η Αμερική βγαίνει από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Η κοινωνία διψά για πλούτο, για αποκατάσταση, για μία γρήγορη επανεκκίνηση. Ο Πόντσι ιδρύει τη χρηματιστηριακή Securities and Exchange Company και εγκαθίσταται στην καρδιά της Βοστόνης, στην οδό School Street. Το γραφείο του γεμίζει ουρές. Εργάτες, δάσκαλοι, μετανάστες, μικρομεσαίοι. Όλοι φέρνουν τις οικονομίες μιας ζωής.
Το χρήμα ρέει σαν ποτάμι
Η υπόσχεση είναι απλή, καθαρή, μαγική: 50% απόδοση σε 45 ημέρες. 100% σε 90. Όχι ρίσκο, όχι αναμονή, όχι χρηματιστήρια. Μόνο εμπιστοσύνη.
Και το πιο σημαντικό: πληρωμές στην ώρα τους. Οι πρώτοι επενδυτές πληρώνονται κανονικά. Φεύγουν ενθουσιασμένοι. Επιστρέφουν με φίλους. Με συγγενείς. Με περισσότερα χρήματα.
Ο Πόντσι δεν επενδύει σχεδόν τίποτα. Δεν αγοράζει κουπόνια. Δεν κάνει διεθνές εμπόριο. Παίρνει χρήματα από τους νέους επενδυτές και τα μοιράζει στους παλιούς. Το σύστημα δουλεύει μόνο όσο το χρήμα ρέει. Και το χρήμα ρέει σαν ποτάμι.
Στην κορύφωση, μπαίνουν έως και 200.000 δολάρια την ημέρα — ένα αστρονομικό ποσό για την εποχή. Συνολικά, περίπου 15 εκατ. δολάρια περνούν από τα χέρια του.
Ο ίδιος ζει όπως θέλει να τον βλέπουν. Κοστούμια, αυτοκίνητα, δημόσιες εμφανίσεις. Αυτοπαρουσιάζεται ως «μάγος του χρήματος». Δεν κρύβεται. Αντιθέτως, προκαλεί. Όσο περισσότεροι αμφισβητούν, τόσο πιο σίγουρος δείχνει. Και η σιγουριά είναι… το πιο μεταδοτικό νόμισμα.
Και ξαφνικά στερεύει
Όμως τα μαθηματικά είναι αμείλικτα. Κάποια στιγμή οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Δημοσιογράφοι αρχίζουν να ρωτούν. Τραπεζίτες κοιτούν τα βιβλία. Οι αρχές ψάχνουν τα κουπόνια που δεν υπάρχουν. Το οικοδόμημα αρχίζει να τρίζει. Όταν η εμπιστοσύνη ραγίζει, το ποτάμι στερεύει απότομα.
Η κατάρρευση είναι θεαματική. Ο Πόντσι συλλαμβάνεται, καταδικάζεται, φυλακίζεται. Απελαύνεται πίσω στην Ιταλία — τη χώρα που είχε αφήσει ως φτωχό παιδί με όνειρα δισεκατομμυρίων. Εκεί, ειρωνικά, του δίνεται θέση στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Για λίγο. Γιατί ο πειρασμός είναι ισχυρότερος από τη λογική. Υπεξαιρεί ξανά, αποκαλύπτεται, διαφεύγει στη Βραζιλία.
Πεθαίνει το 1949, φτωχός, άρρωστος, σχεδόν ξεχασμένος. Όχι όμως και το όνομά του. Το σχέδιό του —η ιδέα ότι μπορείς να πληρώνεις επενδυτές με τα χρήματα άλλων επενδυτών— μένει στην Ιστορία ως σχήμα Ponzi.
Ένας όρος που επανέρχεται σε κάθε χρηματοπιστωτική φούσκα, σε κάθε υπόσχεση «σίγουρης απόδοσης», σε κάθε εποχή που η απληστία κυριαρχεί.
Η δύναμη του αφηγήματος
Ο Κάρλο Πόντσι δεν ήταν ιδιοφυΐα των οικονομικών. Ήταν ιδιοφυΐα του αφηγήματος. Κατάλαβε κάτι διαχρονικό: Ότι στον πάντα κόσμο, ακόμη και το χρήμα, τα κινούν οι…ιστορίες.
Σε αυτές επενδύουν τελικά οι άνθρωποι. Και ακολουθούν όποιον πει την ιστορία πιο πειστικά. Όσο λοιπόν θα υπάρχουν ιστορίες που υπόσχονται εύκολο πλούτο χωρίς κόπο, το φάντασμά του θα επιστρέφει — με νέο όνομα, νέα εργαλεία, αλλά με το ίδιο παλιό σχέδιο.
Πηγή: naftemporiki.gr
Διαβάστε επίσης: Γιατί είναι κρίσιμη η Γροιλανδία για τη διεθνή ναυτιλία