Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πόσες κατοικίες κατασκευάζονται, αλλά πόσες παραμένουν σταθερά διαθέσιμες για ενοικίαση σε βάθος χρόνου.

Η Κύπρος δεν είναι η μόνη χώρα που αντιμετωπίζει αυξανόμενη πίεση στην αγορά ενοικίασης. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, η προσιτότητα της στέγασης εξελίσσεται σε ένα από τα πλέον κρίσιμα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα, επηρεάζοντας όχι μόνο οικογένειες και νέους επαγγελματίες, αλλά και τη διακίνηση εργατικού δυναμικού, την προσέλκυση ταλέντου και τη μακροπρόθεσμη αναπτυξιακή δυναμική.

Στην Κύπρο, η δημόσια συζήτηση συχνά συνοψίζεται σε μία απλή απάντηση: «να χτίσουμε περισσότερα». Ωστόσο, η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι η αύξηση της οικοδομικής δραστηριότητας από μόνη της δεν αρκεί για να γεφυρώσει το κενό στην αγορά ενοικίασης, ιδιαίτερα όταν σημαντικό μέρος της νέας προσφοράς απορροφάται από επενδυτική ζήτηση, βραχυχρόνια χρήση ή έργα που σχεδιάζονται πρωτίστως για πώληση.

Γι’ αυτό και ολοένα περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις στρέφονται σε ένα μοντέλο που τα τελευταία χρόνια αναδιαμορφώνει αθόρυβα την αγορά ενοικίασης: το Build-to-Rent (BTR).

Build-to-Rent: Μια Διεθνής Μετατόπιση προς Στοχευμένη Ενοικίαση
Το Build-to-Rent είναι μια σχετικά απλή ιδέα με σημαντικές προεκτάσεις. Αντί τα οικιστικά έργα να αναπτύσσονται κυρίως με σκοπό την πώληση, σχεδιάζονται εξαρχής για μακροχρόνια ενοικίαση και παραμένουν ως ενιαία έργα υπό ιδιοκτησία και διαχείριση.

Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι οι κατοικίες κατασκευάζονται με γνώμονα τις ανάγκες του ενοικιαστή και παραμένουν μόνιμα στην αγορά μακροχρόνιας ενοικίασης, αντί να πωλούνται μεμονωμένα. Η διαχείρισή τους γίνεται από επαγγελματίες που εξειδικεύονται στη μακροχρόνια διαχείριση κατοικιών, διασφαλίζοντας σταθερά πρότυπα συντήρησης, άμεση εξυπηρέτηση και μεγαλύτερη λειτουργική σταθερότητα για τους ενοίκους. Το μοντέλο δίνει έμφαση στη μακροχρόνια πληρότητα και την ποιότητα λειτουργίας, αντί στις βραχυπρόθεσμες αποδόσεις από πωλήσεις.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το μοντέλο αποτελεί ήδη βασικό πυλώνα της οικιστικής προσφοράς σε πολλά αστικά κέντρα, όπου θεσμικοί επενδυτές κυριαρχούν στην αγορά ενοικίασης. Αντίστοιχα, σε ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και η Δανία, η μακροχρόνια ενοικίαση αποτελεί καθιερωμένη και κοινωνικά αποδεκτή επιλογή στέγασης.

Το Ηνωμένο Βασίλειο, παρότι υιοθέτησε αργότερα το μοντέλο σε σύγκριση με άλλες αγορές, καταγράφει ταχεία ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια, με χιλιάδες νέες μονάδες BTR να έχουν παραδοθεί και σημαντικό αριθμό έργων να βρίσκονται σε στάδιο κατασκευής ή αδειοδότησης.
 

Γιατί το Μοντέλο Έχει Σημασία
Ένα από τα βασικά συμπεράσματα της διεθνούς εμπειρίας είναι ότι η αγορά ενοικίασης δεν αποτελεί πλέον δευτερεύον τμήμα της στεγαστικής πολιτικής.

Σε ολόκληρη την Ευρώπη, τα ποσοστά ιδιοκατοίκησης παρουσιάζουν σταδιακή μείωση. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι, ιδιαίτερα νέοι επαγγελματίες, οικογένειες και εργαζόμενοι με κινητικότητα, επιλέγουν ή αναγκάζονται να παραμείνουν στην ενοικίαση για μεγαλύτερο διάστημα.

Τα στοιχεία της Eurostat επιβεβαιώνουν αυτή τη μετατόπιση, καταδεικνύοντας σημαντικές διαφοροποιήσεις ως προς τις συνθήκες διαβίωσης, την προσιτότητα και την ποιότητα της κατοικίας σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Στην περίπτωση της Κύπρου, παρότι τα ποσοστά υπερπληρότητας παραμένουν χαμηλά, τα ίδια στοιχεία δείχνουν υψηλά επίπεδα υπο-κατοίκησης, ένδειξη ότι το υφιστάμενο οικιστικό απόθεμα δεν ευθυγραμμίζεται πάντα με τις σημερινές δημογραφικές και οικονομικές ανάγκες.

Το βασικό μήνυμα είναι σαφές: το ζήτημα δεν αφορά μόνο το πόσες κατοικίες υπάρχουν, αλλά το κατά πόσο αυτές ανταποκρίνονται στη σημερινή ζήτηση.
 

Τι Κάνουν Διαφορετικά Άλλες Χώρες
Σε αγορές όπου η πίεση στην ενοικίαση έχει εξελιχθεί σε εθνικό ζήτημα, κυβερνήσεις και θεσμικοί φορείς έχουν αρχίσει να στηρίζουν μοντέλα που ενισχύουν τη μακροχρόνια προσφορά ενοικιαζόμενων κατοικιών.

Η περίπτωση του Ηνωμένου Βασιλείου είναι ενδεικτική. Πρόσφατη ανάλυση των Financial Times ανέδειξε την ταχεία επέκταση επαγγελματικά διαχειριζόμενων οικιστικών έργων σε πόλεις όπως το Μάντσεστερ και το Λονδίνο, ανταποκρινόμενων στη ζήτηση για μεγαλύτερη σταθερότητα και ποιότητα υπηρεσιών. Πέρα από το κόστος του ενοικίου, πολλοί ενοικιαστές δίνουν πλέον προτεραιότητα σε σταθερές συμβάσεις, άμεση διαχείριση, συνεπή συντήρηση και ένα ασφαλέστερο πλαίσιο διαμονής.

Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, το Build-to-Rent εντάσσεται σε ευρύτερες στρατηγικές πολεοδομικού σχεδιασμού, ιδίως σε πόλεις όπου η κινητικότητα εργαζομένων και η προσέλκυση ταλέντου προϋποθέτουν επαρκή και προσβάσιμη μακροχρόνια ενοικίαση.

Μια Προσέγγιση με Έμφαση στην Προσφορά για την Κύπρο
Το βασικό δίδαγμα για την Κύπρο δεν είναι η άκριτη αντιγραφή διεθνών προτύπων, αλλά η κατανόηση των προτεραιοτήτων τους.

Μια στρατηγική με έμφαση στην προσφορά θα στόχευε στην ενίσχυση της μακροχρόνιας ενοικίασης ως σταθερού πυλώνα της αγοράς. Αυτό προϋποθέτει αύξηση του αποθέματος κατοικιών που παραμένουν μόνιμα διαθέσιμες προς ενοικίαση, καθιέρωση επαγγελματικών προτύπων διαχείρισης και μηχανισμούς τιμολόγησης που περιορίζουν τη μεταβλητότητα. Παράλληλα, η ανάπτυξη νέων έργων θα πρέπει να εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο πολεοδομικού σχεδιασμού, ώστε να ανταποκρίνεται σε πραγματικές δημογραφικές και εργασιακές ανάγκες και όχι αποκλειστικά σε βραχυπρόθεσμες επενδυτικές τάσεις.

Η μείωση των στρεβλώσεων που δημιουργεί η κερδοσκοπική διάθεση μέρους της νέας προσφοράς αποτελεί επίσης κρίσιμο παράγοντα, ώστε η οικοδομική δραστηριότητα να μεταφράζεται ουσιαστικά σε ενίσχυση της αγοράς ενοικίασης.
Σε αυτό το πλαίσιο, το Build-to-Rent αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Δεν αντικαθιστά την ευρύτερη στεγαστική αγορά, ούτε φιλοδοξεί να κυριαρχήσει σε αυτήν. Μπορεί όμως να συμβάλει στην κάλυψη ενός διαρθρωτικού κενού: της περιορισμένης διαθεσιμότητας μεγάλου, επαγγελματικά διαχειριζόμενου αποθέματος ενοικιαζόμενων κατοικιών που παραμένουν σταθερά προσβάσιμες στους κατοίκους σε βάθος χρόνου.