«Ως μηχανικοί, οικοδομούμε καθημερινά την ισότητα, γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ προκαταλήψεων του χθες και δυνατοτήτων του αύριο», υπογραμμίζει η δρ Μελίτα Μενελάου, Επίκουρη Καθηγήτρια, στο Τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών και Επιστήμης και Μηχανικής Υλικών του ΤΕΠΑΚ.

Η πρόοδος υπάρχει, αλλά οι αποφάσεις παραμένουν άνισα κατανεμημένες

Αν κοιτάξουμε την τελευταία δεκαετία, η μεγαλύτερη αλλαγή για τη γυναίκα στον επαγγελματικό χώρο είναι ότι η παρουσία της δεν αμφισβητείται πλέον ανοικτά. Οι γυναίκες είναι παρούσες σε περισσότερους κλάδους, σε περισσότερα επίπεδα εκπαίδευσης, με υψηλή κατάρτιση και διεθνή εμπειρία. Έχει ανοίξει ο διάλογος για την ισότητα, την παρενόχληση, τη συμφιλίωση εργασίας και οικογένειας μεταξύ άλλων. Αυτά από μόνα τους είναι πρόοδος. Ωστόσο, παρά τη συζήτηση, παραμένει σχεδόν ίδιο το ποιος παίρνει τελικά τις αποφάσεις. Οι γυναίκες συχνά καλούνται να αποδείξουν περισσότερα, να δουλέψουν σκληρότερα και να είναι «άψογες» για να θεωρηθούν εξίσου κατάλληλες. Η πρόοδος υπάρχει, αλλά δεν είναι ακόμη ισόρροπη.

Η σωρευτική κόπωση ως «αόρατο» εμπόδιο

Το πιο «αόρατο» εμπόδιο για μια γυναίκα που θέλει σήμερα να φτάσει σε θέσεις ευθύνης δεν είναι η έλλειψη ικανοτήτων, αλλά είναι η σωρευτική κόπωση. Η συνεχής ανάγκη δηλαδή να ισορροπεί σε πολλαπλούς ρόλους, να είναι επαγγελματικά αποδοτική, συναισθηματικά διαθέσιμη, κοινωνικά «παρούσα», χωρίς να φαίνεται ότι δυσκολεύεται. Συχνά, η ίδια η δομή των Οργανισμών βασίζεται σε ένα πρότυπο εργαζόμενου χωρίς εξωτερικές φροντίδες. Αυτό δεν αποκλείει ρητά τις γυναίκες, αλλά τις φθείρει σιωπηρά.

Πέρα από τον συμβολισμό της 8ης Μαρτίου

Η 8η Μαρτίου είναι ημέρα συμβολισμού, αλλά και απολογισμού. Αν δούμε την πραγματικότητα χωρίς συνθήματα, η αλήθεια που δεν λέγεται αρκετά είναι ότι η ισότητα δεν είναι μόνο θέμα αριθμών, αλλά καθημερινής εμπειρίας. Μια γυναίκα μπορεί να είναι «παρούσα» σε ένα χώρο, αλλά να μην ακούγεται με τον ίδιο τρόπο. Μπορεί να συμμετέχει, αλλά να μην της ανατίθενται οι ίδιες ευκαιρίες εξέλιξης. Η ανισότητα σήμερα είναι πιο λεπτή, πιο θεσμικά καλυμμένη και γι’ αυτό πιο δύσκολη να εντοπιστεί, καθώς η καθημερινότητα παραμένει δομημένη πάνω σε ανδρικά πρότυπα εργασίας, όπου η αφοσίωση μετριέται με ώρες παρουσίας και όχι απαραίτητα με αποτελέσματα.

Δομές, κουλτούρα και ευθύνη ως προϋποθέσεις αλλαγής

Τα επόμενα πέντε χρόνια χρειάζεται να αλλάξουν τρία βασικά στοιχεία έτσι ώστε η συζήτηση για το χάσμα των δύο φύλων να μην είναι ίδια: (α) οι δομές, (β) η κουλτούρα και (γ) η ευθύνη. Συγκεκριμένα, (α) δομές που λαμβάνουν υπόψη τη ζωή εκτός εργασίας, (β) κουλτούρα που δεν τιμωρεί τη διαφορετικότητα στον τρόπο ηγεσίας και (γ) ευθύνη από όσους/ες βρίσκονται ήδη σε θέσεις ισχύος. Η ισότητα δεν θα έρθει μόνο με καλές προθέσεις, αλλά με συνειδητές επιλογές και μετρήσιμες πρακτικές. Τότε μόνο η συζήτηση θα πάψει να επαναλαμβάνεται και θα αρχίσει να μετασχηματίζεται σε πραγματική αλλαγή, όπου η ισότητα στα χαρτιά θα γίνει και ισότητα στην ποιότητα ζωής και εργασίας.

Η πραγματικότητα σε μία πρόταση

Ως μηχανικοί οικοδομούμε καθημερινά την ισότητα, γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ προκαταλήψεων του χθες και δυνατοτήτων του αύριο.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η ισότητα δεν είναι ανταγωνισμός μεταξύ χωρών