Offcanvas
Offcanvas
«Απέχουμε τουλάχιστον 50 χρόνια από το να πετύχουμε την πλήρη εξίσωση των φύλων», τονίζει η Βασιλική Αδαμίδου, Διευθύντρια Εταιρικών Υποθέσεων & Βιωσιμότητας της Lidl Κύπρου.
Απέχουμε τουλάχιστον 50 χρόνια από την πλήρη εξίσωση
Θα ήθελα πολύ να μιλήσω με αισιόδοξο τόνο, να πω με ανακούφιση και υπερηφάνεια ότι επιτέλους, η γυναίκα – εργαζόμενη κατάφερε να κάνει πιο δίκαιο τον κόσμο της. Δυστυχώς, συνεχίζουμε να βιώνουμε στην καθημερινότητά μας την κυριαρχία του αρσενικού άρθρου και των αρσενικών καταλήξεων. Η κυνική αλήθεια είναι ότι με ποσοτικούς και ποιοτικούς όρους, απέχουμε τουλάχιστον 50 χρόνια από το να πετύχουμε την πλήρη εξίσωση των φύλων. Πρόσφατες αναλύσεις του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων αναδεικνύουν ένα από τα βασικότερα ίσως χάσματα στον εργασιακό χώρο. Η γυναίκα σήμερα πρέπει να εργαστεί 15 ½ μήνες για να αποκτήσει το ετήσιο εισόδημα ενός άνδρα εργαζόμενου. Είναι το φαινόμενο που ονομάζουμε «Το Τέταρτο Φάντασμα», δηλαδή ο χαμένος χρόνος μιας γυναίκας στη ζωή της. Μιλάμε για χρόνο που θα μπορούσε να αφιερώσει στην οικογένειά της, στην ανάπτυξη δεξιοτήτων, στην αναψυχή ή την ξεκούραση. Και το πρόβλημα δυστυχώς γίνεται χειρότερο όταν βάλεις στην εξίσωση της ισότητας τα άκαμπτα στερεότυπα. Στη χώρα μας το 53% των γυναικών (!) και το 68% των ανδρών πιστεύει ότι οι άνδρες κερδίζουν περισσότερα γιατί οι εργασίες τους είναι περισσότερο απαιτητικές. Και το 64% των ανδρών θεωρεί αποδεκτό το να μπορεί να διαχειρίζεται τα οικονομικά των γυναικών τους. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να διανύσουμε και χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να εκσυγχρονίσουμε πάνω απ’ όλα τις συνειδήσεις μας. Αλλά και η πολιτεία, το κράτος δικαίου γενικότερα, να ενσωματώσει στον κοινωνικό πολιτισμό μας τολμηρές μεταρρυθμίσεις. Να προχωρήσει σε αλλαγές ουσίας, που θωρακίζουν στην πράξη στοιχειώδη ατομικά δικαιώματα.
Οι «γκρίζες» γυάλινες οροφές
Κάθε γυναίκα βρίσκεται αντιμέτωπη με τις δικές της, λιγότερο ή περισσότερο προσωπικές γυάλινες οροφές. Στις περισσότερες περιπτώσεις, το γυαλί είναι «γκρίζο» γιατί αφορά αντιλήψεις. Και πίσω του κρύβει έναν εργασιακό κόσμο κτισμένο από άνδρες για άνδρες. Στις όχι και τόσο σύγχρονες κοινωνίες του 2026, πολύ δε περισσότερο στην Κύπρο και στην Ελλάδα, οι μεροληπτικές στάσεις παραμένουν ισχυρές. Οι γυναίκες περιορίζονται στο να «φροντίζουν» και οι άνδρες οφείλουν να ηγούνται.
Ταυτόχρονα, οι σκοτεινές γωνιές της εταιρικής διακυβέρνησης, τα σκληρά «κουτάκια» οργάνωσης των επιχειρήσεων κρατάνε γερά τα στεγανά τους. Το εύλογο ερώτημα είναι πώς και ποια, το τονίζω αυτό, θα κόψει τον Γόρδιο Δεσμό. Η απάντηση βρίσκεται στα χέρια της καθεμιάς μας. Το πόσο είναι διατεθειμένη να ανεχτεί συνθήκες και συμπεριφορές. Ποια περιθώρια υπάρχουν, κοινωνικά και οικογενειακά, ώστε να αντιδράσει και να διεκδικήσει.
Η πρόοδος δοκιμάζεται καθημερινά
Η αλήθεια είναι ότι η ισότητα δεν κατακτάται μια φορά και για πάντα. Όπως σας είπα, είμαστε ακόμα μακριά από την ισότιμη συνθήκη. Αλλά ακόμα και αν υποθέσουμε ότι πλησιάζουμε, πρέπει να έχουμε στο νου ότι η προσπάθεια είναι συνεχής και πρέπει να παραμένει συνεπής. Τα όποια αποτελέσματά της δοκιμάζονται καθημερινά. Η πρόοδος στον εργασιακό χώρο κινείται με αργούς ρυθμούς. Ναι, έχουν αυξηθεί οι εργαζόμενες γυναίκες, όχι όμως στις υψηλότερες θέσεις ευθύνης, εκεί όπου οι μισθοί είναι υψηλοί. Δεν θα παραγνωρίσω το γεγονός ότι στον τόπο μας, η όποια πρόοδος στους σχετικούς δείκτες τα τελευταία 5 χρόνια σημειώνεται, σχεδόν αποκλειστικά, στον τομέα της ισχύος. Παρ’ όλα αυτά, η εκπροσώπηση των γυναικών στα διοικητικά συμβούλια των εταιρειών παραμένει πίσω από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο.
Η πραγματικότητα σε μία πρόταση
Η γυναίκα σήμερα δημιουργεί και εξελίσσεται, συχνά με άνισους όρους, διεκδικώντας το αυτονόητο και το καλύτερο γι’ αυτήν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
