«Η εκπροσώπηση, η μισθολογική ισότητα και τα πρότυπα προαγωγών πρέπει να μετρώνται με την ίδια αυστηρότητα όπως και οι οικονομικές επιδόσεις», τονίζει η Charmagne Garcia-Laconico

Η πρόοδος δεν έχει εξαλείψει την πίεση

Τα τελευταία δέκα χρόνια έχω δει μια ουσιαστική μετατόπιση στο επαγγελματικό τοπίο για τις γυναίκες. Η ορατότητα έχει αυξηθεί, η αυτοπεποίθηση έχει ενισχυθεί και περισσότερες γυναίκες δεν είναι απλώς παρούσες σε ηγετικούς ρόλους, αλλά επηρεάζουν ενεργά τις αποφάσεις και διαμορφώνουν τη στρατηγική. Η συζήτηση γύρω από την ισότητα έχει ωριμάσει. Σε πολλούς Οργανισμούς δεν περιορίζεται πλέον σε συμβολικές κινήσεις, αλλά συνδέεται όλο και περισσότερο με την κουλτούρα και την απόδοση. Ωστόσο, η πρόοδος δεν έχει εξαλείψει την πίεση. Οι γυναίκες εξακολουθούν να φέρουν ένα επιπλέον επίπεδο προσδοκιών. Η επίτευξη αποτελεσμάτων συχνά δεν αρκεί. Παραμένει μια άρρητη απαίτηση να διαχειρίζονται τον τόνο, την εικόνα και τη συναισθηματική ισορροπία με τρόπους που δεν απαιτούνται στον ίδιο βαθμό από τους άνδρες. Έχω δει ταλαντούχες γυναίκες να προετοιμάζονται υπερβολικά και να αποδίδουν πέραν του αναμενόμενου, όχι επειδή υστερούν σε ικανότητα, αλλά επειδή γνωρίζουν ότι το περιθώριο λάθους για εκείνες μπορεί να είναι ακόμη στενότερο.

Τα «διακριτικά» διπλά μέτρα και σταθμά

Τα σημερινά εμπόδια σπάνια είναι ρητά. Είναι διακριτικά και πολιτισμικά, συχνά διατυπωμένα ως ζητήματα «καταλληλότητας» ή «στυλ». Οι γυναίκες μπορεί να αξιολογούνται όχι μόνο με βάση την απόδοση, αλλά και με βάση το πώς εκφράζουν την εξουσία. Η αποφασιστικότητα μπορεί να χαρακτηριστεί ως δυσκολία. Η συνεργατικότητα μπορεί να υποτιμηθεί. Αυτά τα διπλά μέτρα και σταθμά σπάνια καταγράφονται σε πολιτικές, αλλά επηρεάζουν τις καθημερινές κρίσεις. Ένα ακόμη διαχρονικό ζήτημα είναι η πρόσβαση στην άτυπη επιρροή. Η επαγγελματική εξέλιξη δεν διαμορφώνεται μόνο σε επίσημες συναντήσεις, αλλά και μέσα από υποστήριξη και υπεράσπιση πίσω από κλειστές πόρτες. Πολλές γυναίκες λαμβάνουν καθοδήγηση (mentorship). Λιγότερες λαμβάνουν ενεργή υποστήριξη (sponsorship), δηλαδή κάποιον που προωθεί την εξέλιξή τους όταν δεν είναι παρούσες. Αυτή η διαφορά συχνά καθορίζει ποια άτομα θεωρούνται έτοιμα για μεγαλύτερη ευθύνη και ορατότητα.

Το χάσμα ανάμεσα στον σχεδιασμό της εργασίας και στην πραγματική ζωή

Χωρίς συνθήματα, μία αλήθεια ξεχωρίζει: η ισότητα εξακολουθεί πολύ συχνά να αντιμετωπίζεται ως ηθική επιδίωξη και όχι ως επιχειρηματική αναγκαιότητα. Ωστόσο, η ποικιλομορφία στην ηγεσία επηρεάζει άμεσα την ποιότητα των αποφάσεων, την ανθεκτικότητα, την καινοτομία και τη μακροπρόθεσμη εμπιστοσύνη. Οι Οργανισμοί που θέλουν να παραμείνουν ανταγωνιστικοί δεν έχουν την πολυτέλεια να θεωρούν τη συμπερίληψη προαιρετική. Αποτελεί μέρος της οικοδόμησης βιώσιμης επιτυχίας. Ταυτόχρονα, πολλοί χώροι εργασίας εξακολουθούν να είναι δομημένοι γύρω από ένα γραμμικό μοντέλο αδιάλειπτης διαθεσιμότητας. Η σύγχρονη ζωή δεν λειτουργεί έτσι. Όταν τα επαγγελματικά συστήματα δεν προσαρμόζονται, ικανά άτομα αναγκάζονται να επιλέξουν μεταξύ βιωσιμότητας και φιλοδοξίας. Το ζήτημα δεν είναι η έλλειψη φιλοδοξίας. Είναι το χάσμα μεταξύ τού πώς έχει σχεδιαστεί η εργασία και τού πώς ζουν πραγματικά οι άνθρωποι.

Από την πρόθεση στη λογοδοσία

Τα επόμενα πέντε χρόνια θα είναι καθοριστικά. Αν θέλουμε η συζήτηση το 2030 να είναι διαφορετική, η πρόθεση πρέπει να δώσει τη θέση της στη λογοδοσία. Η εκπροσώπηση, η μισθολογική ισότητα, τα πρότυπα προαγωγών και η διατήρηση προσωπικού πρέπει να μετρώνται με την ίδια αυστηρότητα όπως και οι οικονομικές επιδόσεις. Η διαφάνεια μειώνει την προκατάληψη. Τα σαφή κριτήρια μειώνουν την υποκειμενικότητα. Η ευελιξία και οι γονικές πολιτικές πρέπει επίσης να αποτελέσουν τυπική πρακτική και όχι εξαιρέσεις. Όταν οι δομές εξελίσσονται, ακολουθεί και η συμπεριφορά. Όταν τα πρότυπα ηγεσίας διευρύνονται, περισσότερο ταλέντο μπορεί να ανθήσει.

Η πραγματικότητα σε μία πρόταση

Οι γυναίκες προοδεύουν με ικανότητα και δύναμη, αλλά ακόμη πρέπει να αποδεικνύουν περισσότερα.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η ισότητα δεν είναι ανταγωνισμός μεταξύ χωρών