Offcanvas
Offcanvas
«Μια αέναη υπερπροσπάθεια ισορροπίας καριέρας, οικογένειας και κοινωνικών προσδοκιών ανάμεσα σε πολλαπλά εμπόδια, που χωρίς υποστήριξη, οδηγεί σε υπερκόπωση και χωρίς αναγνώριση, σε παραίτηση», επισημαίνει η Κλειώ Παπαδοπούλου της PwC.
Τι έχει αλλάξει και τι όχι την τελευταία δεκαετία
Τo μόνo στοιχείo που δεν έχει αλλάξει είναι η βιολογία, δηλαδή το γεγονός ότι οι γυναίκες δημιουργούν ζωή, αλλά και η ύπαρξη ασυνείδητων προκαταλήψεων σε όλους μας. Όλα τα υπόλοιπα έχουν αλλάξει, κάποια σε ικανοποιητικό βαθμό και κάποια άλλα όχι τόσο. Σήμερα, ελάχιστες γυναίκες παραμένουν εκτός εργασίας, ενώ όλο και περισσότερες επιλέγουν να κτίσουν καριέρα αντί απλά να εργαστούν. Σε πολλούς Οργανισμούς οι γυναίκες εκπροσωπούν το 50% ή και περισσότερο του Ανθρώπινου Δυναμικού. Ωστόσο, οι ανώτερες διευθυντικές θέσεις, τα Διοικητικά Συμβούλια, η πολιτική και κατ’ επέκταση τα Kέντρα Λήψης Αποφάσεων παραμένουν ανδροκρατούμενα. Ελπίζω αυτή η εικόνα να αλλάξει με τη νομοθέτηση της ελάχιστης ποσόστωσης του 30% και την εφαρμογή από φέτος της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2023/970 για τη μισθολογική διαφάνεια και την ισότητα στην αμοιβή μεταξύ ανδρών και γυναικών (Pay Transparency Directive). Οι εταιρείες που δεν διαθέτουν ικανοποιητική γυναικεία παρουσία στις ανώτερες διευθυντικές θέσεις, που να αντιπροσωπεύει τον πληθυσμό των γυναικών στον Οργανισμό, θα καλούνται να δικαιολογήσουν μισθολογικό χάσμα, ακόμα και αν δίνουν ίσες αμοιβές σε όλα τα επίπεδα.
Το πιο «αόρατο» εμπόδιο
Το αόρατο εμπόδιο είναι οι ασυνείδητες προκαταλήψεις που επηρεάζουν τις αποφάσεις μας όσον αφορά το σε ποια άτομα θα δώσουμε ευκαιρίες, πώς τα αξιολογούμε και ποια θα προαχθούν. Θα σας αναφέρω μια πραγματική ιστορία: πρόσφατα βρέθηκα σε μια συνάντηση μεταξύ Προέδρων Διοικητικών Συμβουλίων, όπου ήμουν η μόνη γυναίκα ανάμεσα σε οκτώ άντρες. Όταν ανέφερα την ανάγκη για μεγαλύτερη εκπροσώπηση γυναικών στα Διοικητικά Συμβούλια κάποιος μου απάντησε: «Οι γυναίκες δεν ενδιαφέρονται και δεν έρχονται στις συναντήσεις γιατί μιλάμε για business»! Αυτή η άποψη δείχνει πόσο βαθιά ριζωμένες είναι οι προκαταλήψεις, ακόμα και αν είναι αναληθείς.
Η αλήθεια πίσω από τον συμβολισμό
Η αλήθεια είναι ότι οι γυναίκες συχνά διαθέτουν διαφορετικά ηγετικά χαρακτηριστικά σε σχέση με τους άντρες. Χωρίς αυτό να είναι απόλυτο, οι γυναίκες ηγέτες ξεχωρίζουν συχνά για τις σχέσεις που οικοδομούν, την ενσυναίσθηση, τη συναισθηματική νοημοσύνη και τη συνεργασία, δίνοντας έμφαση στους ανθρώπους και στη μετασχηματιστική αλλαγή. Αντίθετα οι άνδρες ηγέτες τείνουν να προσανατολίζονται στην επίτευξη των στόχων και στο να είναι πιο αποφασιστικοί, ενώ δίνουν έμφαση στα άμεσα αποτελέσματα. Όταν όλα τα Κέντρα Λήψης Αποφάσεων είναι ανδροκρατούμενα, είναι φυσικό να εκτιμώνται πιο πολύ τα χαρακτηριστικά που προσομοιάζουν με τα δικά τους, ενώ τα γυναικεία χαρακτηριστικά μπορεί να υποβαθμίζονται. Σ’ ένα Διοικητικό Συμβούλιο όμως χρειάζονται όλα τα ηγετικά χαρακτηριστικά, ώστε να λαμβάνονται οι καλύτερες δυνατές αποφάσεις.
Τι πρέπει να αλλάξει μέχρι το 2030
Για να επιτευχθεί ουσιαστική πρόοδος χρειάζονται δράσεις σε πολλαπλά επίπεδα. Σε θεσμικό επίπεδο: Να εξισωθεί η διάρκεια της άδειας πατρότητας με αυτή της μητρότητας και να ενισχυθεί το ολοήμερο σχολείο. Σε επίπεδο εργοδοτών: Να χαραχτεί συγκεκριμένη πολιτική με ηγετική δέσμευση να τεθούν μετρήσιμοι στόχοι και να υλοποιηθούν στοχευμένες δράσεις. Η πρόοδος θα πρέπει να αξιολογείται σύμφωνα με βασικούς δείκτες απόδοσης (ΚΡΙs) και να υπάρχει λογοδοσία από τους αρμόδιους. Σε επίπεδο γυναικών: Να εκφράζουν πιο ενεργά τις φιλοδοξίες τους, αντί να περιμένουν παθητικά την αναγνώριση και να τολμούν να παίρνουν ρίσκα ξεπερνώντας το πιθανό «imposter σύνδρομο» τους. Σε επίπεδο αντρών: Να υποστηρίζουν τις γυναίκες και να τους δίνουν τις απαραίτητες ευκαιρίες. Παράλληλα να συμβάλλουν στη διεύρυνση της αντίληψής τους σχετικά με το τι συνιστά ηγετικό χαρακτηριστικό. Αυτό θα πρέπει να γίνεται μέσα σε ένα πλαίσιο που υπερβαίνει τα ήδη αναγνωρισμένα χαρακτηριστικά, ανοίγοντας τον δρόμο για μια πιο διευρυμένη και συμπεριληπτική κατανόηση της ηγεσίας.
Η πραγματικότητα σε μία πρόταση
Μια αέναη υπερπροσπάθεια ισορροπίας καριέρας, οικογένειας και κοινωνικών προσδοκιών ανάμεσα σε πολλαπλά εμπόδια, που χωρίς υποστήριξη, οδηγεί σε υπερκόπωση και χωρίς αναγνώριση, σε παραίτηση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
