«Τα σημερινά “μεγάλα”, όπως παρουσιάζονται, προβλήματα είναι ασήμαντα μπροστά στο τι θα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον» – Ο Πρόεδρος του ΣΟΑΚ, Δημήτρης Γεωργιάδης, ζητεί ολοκληρωμένο σχεδιασμό που να καλύπτει και τους τρεις Πυλώνες του συνταξιοδοτικού συστήματος και προκρίνει την αυτόματη ένταξη των εργαζομένων σε Ταμεία Προνοίας

Συνέντευξη στη Μαρία Καραΐσκου
 

Η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση, σύμφωνα με το Συμβούλιο Οικονομίας και Ανταγωνιστικότητας Κύπρου (ΣΟΑΚ), πρέπει να σχεδιαστεί ως ένα ενιαίο σύστημα και όχι ως μια σειρά αποσπασματικών παρεμβάσεων.

Σε συνέντευξή του στο Economy Today, ο Πρόεδρος του ΣΟΑΚ, Δημήτρης Γεωργιάδης, υπογραμμίζει την ανάγκη για ενίσχυση και των τριών Πυλώνων του συνταξιοδοτικού συστήματος, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην ανάπτυξη των Ταμείων Προνοίας και στην αυτόματη ένταξη των εργαζoμένων σε αυτά.

Παράλληλα, προειδοποιεί για τους κινδύνους που δημιουργεί η αναβλητικότητα των τελευταίων δεκαετιών, χαρακτηρίζοντας τις ανησυχίες εργοδοτών και συνδικαλιστικών οργανώσεων ως «ασήμαντες» μπροστά στις μακροχρόνιες προκλήσεις και στο κόστος που ενδέχεται να επωμιστούν οι επόμενες γενιές τόσο των εργαζομένων όσο και των επιχειρηματιών.

Ο Δημήτρης Γεωργιάδης αναδεικνύει, επίσης, τη σημασία της Χρηματοοικονομικής Παιδείας για την καλλιέργεια συνταξιοδοτικής κουλτούρας, επισημαίνοντας ότι οι εργαζόμενοι δεν προβληματίζονται στον βαθμό που θα έπρεπε για την επάρκεια του εισοδήματός τους μετά την αφυπηρέτηση.

Τέλος, το ΣΟΑΚ θεωρεί αναγκαία την ενίσχυση και αναδιοργάνωση της εποπτείας των επαγγελματικών συνταξιοδοτικών ταμείων, προτείνοντας να εξεταστεί, ως άμεση και πρακτικά υλοποιήσιμη λύση, η αξιοποίηση της τεχνογνωσίας και των υποδομών της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου.
 

Η προτεινόμενη μεταρρύθμιση θεωρείτε ότι ανταποκρίνεται στους στόχους ενός σύγχρονου συνταξιοδοτικού συστήματος, δηλαδή επαρκείς συντάξεις, βιωσιμότητα του συστήματος και δικαιοσύνη μεταξύ των γενιών;

Από μόνη της όχι. Αν όμως θα αποτελέσει το πρώτο βήμα για μια πιο σφαιρική μεταρρύθμιση, που αυτή θεωρώ είναι η πρόθεση, τότε είναι ένα θετικό αλλά μικρό βήμα.

Η συζήτηση που γίνεται αφορά μόνο στον 1ο Πυλώνα και κυρίως τις χαμηλές συντάξεις. Το ΣΟΑΚ έχει επισημάνει ότι ο 1ος Πυλώνας, δηλαδή το Ταμείο Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΤΚΑ), αποτελεί σημαντική βάση, αλλά δεν μπορεί από μόνος του να εξασφαλίσει επαρκές συνταξιοδοτικό εισόδημα για όλους. Η γήρανση του πληθυσμού, η υπογεννητικότητα, η καθυστερημένη είσοδος των νέων στην αγορά εργασίας, οι διακοπές στην απασχόληση και οι χαμηλοί μισθοί δημιουργούν προκλήσεις τόσο για το ύψος των μελλοντικών συντάξεων όσο και για τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του συστήματος, η οποία φαίνεται να έχει αντιμετωπιστεί σε μεγάλο βαθμό.

Επομένως, η μεταρρύθμιση δεν πρέπει να περιοριστεί στον 1ο Πυλώνα. Χρειάζεται ένα ολοκληρωμένο σχέδιο που να ενισχύει παράλληλα και τους τρεις Πυλώνες: τη σύνταξη από το ΤΚΑ, τα επαγγελματικά συνταξιοδοτικά ταμεία και την ιδιωτική συνταξιοδοτική αποταμίευση. Στο σύνολό τους θα πρέπει να κατευθύνονται και να προσαρμόζονται από αναλογιστικές μελέτες, ώστε η διασφάλιση επαρκών συντάξεων να μην επιβαρύνει δυσανάλογα μια μερίδα συμπολιτών μας ή μια γενιά ή να αποτελεί απειλή για τα δημοσιονομικά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Υπ. Εργασίας: Συνταξιοδοτικό σύστημα τριών Πυλώνων μέχρι το τέλος της δεκαετίας – «Μεταρρύθμιση που ξεπερνά τις αντοχές του Ταμείου είναι ανεύθυνη»

Ένας νέος εργαζόμενος 25 - 30 ετών σήμερα μπορεί εύλογα να αναρωτιέται αν θα λάβει στο μέλλον σύνταξη αντίστοιχη των εισφορών που θα καταβάλλει επί δεκαετίες. Θεωρείτε ότι η προτεινόμενη μεταρρύθμιση προστατεύει επαρκώς αυτή τη γενιά;

Δυστυχώς οι εργαζόμενοι και δεν αναφέρομαι μόνο στη σημερινή γενιά, δεν προβληματίζονται στον βαθμό που θα έπρεπε. Για όσους συμμετέχουν και συνεισφέρουν, το πιο πιθανόν είναι, ναι θα λάβουν μια σύνταξη αντίστοιχη των εισφορών τους, όμως η άλλη πρόκληση ή καλύτερα το βασικό ερώτημα, είναι κατά πόσο αυτές οι εισφορές θα του διασφαλίσουν μια επαρκή σύνταξη. Αν μιλούμε για τις εισφορές στο ΤΚΑ τότε για τη μεγάλη μάζα των εργαζομένων, όπως προκύπτει από τα σημερινά στοιχεία και συζητήσεις η απάντηση είναι αρνητική.

Η θέση του ΣΟΑΚ είναι ότι για την πραγματική και ουσιαστική προστασία των νέων απαιτείται η έγκαιρη και συστηματική συνταξιοδοτική αποταμίευση. Η αυτόματη εγγραφή των εργαζομένων σε επαγγελματικά συνταξιοδοτικά ταμεία, τα οποία ρυθμίζονται και εποπτεύονται αποτελεσματικά, θα μπορούσε να συμβάλει ουσιαστικά προς αυτή την κατεύθυνση. Με μικρές, τακτικές εισφορές, οι οποίες συσσωρεύονται και επενδύονται σε βάθος χρόνου, δημιουργείται ένα πρόσθετο εισόδημα πέραν της κρατικής σύνταξης.

Το προτεινόμενο νομοσχέδιο αφορά τον Πυλώνα 1, με την Κυβέρνηση να μεταθέτει για αργότερα τις υπόλοιπες πτυχές της μεταρρύθμισης. Ως ΣΟΑΚ έχετε εξηγήσει ότι ο Πυλώνας 1 δεν μπορεί από μόνος του να εξασφαλίσει επαρκές συνταξιοδοτικό εισόδημα και προτείνετε την αυτόματη ένταξη των εργαζομένων σε Ταμεία Προνοίας. Από την άλλη, οι Εργοδοτικές Οργανώσεις, τοποθετήθηκαν εναντίον στην υποχρεωτική συμμετοχή. Ποια είναι τα επιχειρήματά σας υπέρ της υποχρεωτικής ένταξης και για τι ύψος εισφορών εργοδοτών και εργαζομένων μιλάμε; Πώς απαντάτε στην ανησυχία ότι μια τέτοια υποχρέωση θα αυξήσει περαιτέρω το κόστος εργασίας και θα πλήξει την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, ιδιαίτερα των μικρομεσαίων;

Πράγματι, το βασικό μας επιχείρημα είναι ότι η συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση πρέπει να σχεδιαστεί ως ένα ενιαίο σύστημα και όχι ως μια σειρά αποσπασματικών παρεμβάσεων. Η ενίσχυση του 1ου Πυλώνα είναι σημαντική, αλλά δεν υποκαθιστά την ανάγκη ανάπτυξης του 2ου και του 3 ου. Πυλώνα.

Όταν δούμε τους αριθμούς μακροχρόνια και για το σύνολο του πληθυσμού σε συνδυασμό με τις δημογραφικές αλλαγές, καθώς και γεωγραφικές και τεχνολογικές εξελίξεις, οι ανησυχίες τόσο των εργοδοτών όσο και των Συνδικαλιστικών Οργανώσεων είναι εντελώς ασήμαντες.

Γνωρίζω ότι η λέξη «ασήμαντες» θα προκαλέσει, αλλά οι κίνδυνοι και οι προκλήσεις που προκαλεί αυτή η αναποφασιστικότητα και αναβλητικότητα των τελευταίων δεκαετιών είναι τεράστιοι. Όπως τεράστιες θα είναι οι επιπτώσεις και στους επιχειρηματίες του αύριο που θα κληθούν να καλύψουν το κόστος των σημερινών αποφάσεων των ομολόγων τους και των υπόλοιπων κοινωνικών εταίρων.

Σίγουρα όμως οι ανησυχίες που εκφράζονται έχουν κάποια βάση. Όπως και με τη φορολογική μεταρρύθμιση, μπορούν να γίνουν κάποιες ρυθμίσεις ή συμβιβασμοί, ώστε να μην προκληθεί αχρείαστο σοκ στις επιχειρήσεις ή στα δημόσια οικονομικά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Α. Χαραλάμπους: Ανοικτές οι μακροχρόνιες προκλήσεις του συνταξιοδοτικού, καθοριστικός ο ρόλος των Ταμείων Προνοίας

Δεν θέλω να αναφερθώ σε ποσοστά και δεν είναι ορθό εφόσον οι υπολογισμοί θα πρέπει να γίνουν σε τεχνοκρατικό επίπεδο από τους αρμόδιους επαγγελματίες. Θα αναφερθώ όμως σε πρακτικές προσεγγίσεις που θα μπορούσαν να συζητηθούν σε πολιτικό επίπεδο, π.χ. οι εισφορές του εργοδότη θα μπορούσαν να ξεκινούν από χαμηλά και σταδιακά να αυξάνονται. Ίσως επίσης, να δοθούν κάποιες παράλληλες παραχωρήσεις για μια περίοδο ώστε να αντισταθμιστεί το κόστος. Από την πλευρά τους οι εργαζόμενοι θα μπορούσαν να αποδεκτούν για κάποια χρόνια μειωμένες αυξήσεις. Γι’ αυτό λέω πως αυτά τα σημερινά «μεγάλα» όπως παρουσιάζονται προβλήματα είναι ασήμαντα μπροστά στο τι θα αντιμετωπίσουμε στο μέλλον. Υπάρχουν λύσεις, φτάνει να υπάρχει θέληση.

Προσωπικά θεωρώ, ότι αν καλλιεργήσουμε τη σωστή συνταξιοδοτική κουλτούρα, τίποτα δεν θα χρειαστεί να είναι υποχρεωτικό. Οι καλοί εργοδότες θα θέλουν και θα προσφέρουν από μόνοι τους τη δυνατότητα  συμμετοχής σε συνταξιοδοτικό ταμείο και μάλιστα θα το προβάλλουν. Ήδη αρκετοί το κάνουν. Οι εργαζόμενοι με τη σειρά τους θα το αναζητούν, θα το διεκδικούν και θα το λαμβάνουν υπόψη τους όταν επιλέγουν εργοδότη. Η αγορά, με μια ελάχιστη κρατική παρέμβαση, θα δουλέψει και θα φέρει αποτέλεσμα.

Επίσης πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν ανεβάζουμε ως σημαία συγκεκριμένες ομάδες επιχειρήσεων, όπως π.χ. τώρα με τις «μικρομεσαίες επιχειρήσεις». Προχθές διάβαζα στατιστικά για το μέγεθος της αδήλωτης εργασίας και παλαιότερα των αδήλωτων εισοδημάτων, που κυρίως αφορά αυτή την ομάδα. Όταν ο οποιοσδήποτε εργοδότης ή εργαζόμενος γνωρίζουν ότι θα παρεμβαίνει το κράτος και θα διασφαλίζει επαρκή σύνταξη ή θα καταβάλλει άλλα επιδόματα, ανεξάρτητα από το αν συνεισφέρει κάποιος ή όχι, τότε δημιουργούμε ηθικό κίνδυνο. Δηλαδή δημιουργούμε κίνητρο για μη συμμετοχή στο συνταξιοδοτικό, για μη καταβολή φόρων και εισφορών. Όλα αυτά πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη.

Ένα τελευταίο σημείο. Η επιχειρηματικότητα και η ανταγωνιστικότητα θα πληγούν περισσότερο όταν οι μελλοντικοί επιχειρηματίες θα αναγκαστούν να καταβάλλουν εισφορές και για τους δικούς τους υπαλλήλους και για τους υπαλλήλους των σημερινών ομολόγων τους υπό μορφή φόρων που θα καταλήγει σε κοινωνικές συντάξεις και επιδόματα.

Σε ποιο βαθμό η επάρκεια των συντάξεων είναι πέραν από κοινωνικό ζήτημα και ζήτημα δημοσιονομικής βιωσιμότητας και ανταγωνιστικότητας της οικονομίας; Πώς πρέπει να σταθμίζεται από τη μια το αυξημένο κόστος εργασίας για τις επιχειρήσεις και από την άλλη το ενδεχόμενο είτε οι χαμηλοί μισθοί είτε η περιορισμένη κάλυψη από Ταμεία Προνοίας να οδηγούν μελλοντικά σε χαμηλές συντάξεις και αυξημένες ανάγκες κρατικής στήριξης;

Αυτά τα ερωτήματα έχουν απαντηθεί επανειλημμένα από επαγγελματίες αναλογιστές και τις πρακτικές και εμπειρίες άλλων κρατών με μακρόχρονη ιστορία για το θεσμό των συντάξεων. Τα επιχειρήματα αυτά προβάλλονται είτε από άγνοια, είτε γιατί κάποιοι δίνουν περισσότερη βαρύτητα στο άμεσο όφελος. Επαναλαμβάνω, αν σήμερα δεν μπορούμε να ανταγωνιστούμε χωρίς να αποταμιεύουμε για τις συνταξιοδοτικές μας ανάγκες (που κακώς το θεωρούμε ως κόστος), πώς θα ανταγωνιστούμε σε 15-20 χρόνια που θα έχουμε το διπλό κόστος που προανέφερα.

Αναλογιστικά και εμπειρικά γνωρίζουμε όλοι ότι κάποιος με 30-35 χρόνια στην αγορά εργασίας προκειμένου να διασφαλίσει για 20-25 χρόνια συντάξιμες απολαβές, κοντά ή ίσως και λίγο περισσότερο από το ½ του τελευταίου του μισθού θα πρέπει, πέραν του ΤΚΑ να αποταμιεύει διαχρονικά γύρω στο 15-20% των απολαβών του. Αυτοί είναι γενικοί μέσοι όροι. Κάθε πολίτης έχει διαφορετικές ανάγκες, αντιμετωπίζει διαφορετικές συνθήκες εργοδότησης και συνταξιοδότησης και σε κάποια από αυτά μπορεί να παρέμβει το κράτος με την κοινωνική του πολιτική. Δεν λέω ότι θα πάμε από την πρώτη μέρα σε αυτά τα ποσοστά για όλους. Μπορεί να γίνει σταδιακά και το κενό που δημιουργείται να είναι μικρό και διαχειρίσιμο. Με το να αρνούμαστε να αναγνωρίσουμε και να λύσουμε το πρόβλημα, απλώς το διογκώνουμε και το μεταφέρουμε στους επόμενους.

Μιας και αναφερθήκατε στην ανταγωνιστικότητα, μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις των κυπριακών επιχειρήσεων και ιδιαίτερα των καινοτόμων είναι η πρόσβαση στη χρηματοδότηση. Όλοι γνωρίζουν πως στη μια πλευρά του νομίσματος είναι η αποταμίευση και στην άλλη η επένδυση. Σήμερα στην Κύπρο, όσοι δεν έχουν ίδια κεφάλαια, εξαρτώνται πλήρως από τον Τραπεζικό τομέα, ο οποίος παραδοσιακά είναι συντηρητικός και όχι ευέλικτος. Μέρος των κεφαλαίων που θα συσσωρευτούν από τις αποταμιεύσεις του δεύτερου και τρίτου Πυλώνα, μπορεί να αποτελέσουν μια εναλλακτική πηγή χρηματοδότησης και για καινοτόμες επιχειρήσεις – δεδομένου πάντα ότι θα υπάρχει ισχυρή και αποτελεσματική εποπτεία. Επιπρόσθετα οι θεσμικοί επενδυτές, όπως τα συνταξιοδοτικά ταμεία, επιβάλλουν πιο ορθολογιστική διακυβέρνηση στα Διοικητικά Συμβούλια των εταιρειών που επενδύουν. Άρα και οι ίδιοι επιχειρηματίες πρέπει να δουν τα πολλαπλά οφέλη από μια τέτοια μεταρρύθμιση.

Ποιος ο ρόλος της Χρηματοοικονομικής Παιδείας στην εξίσωση για επάρκεια των συντάξεων;

Πέραν των όσων έχω αναφέρει πιο πάνω, για τα οποία χρειάζεται επιμόρφωση, μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις είναι πώς να πείσεις ένα νέο όταν θεωρεί ότι πρέπει να επιλέξει μεταξύ τού (α) πάω ταξίδια και διασκεδάζω σήμερα και (β) αποταμιεύω και αν καταφέρω να ζήσω μέχρι τότε, να πληρώνω ενοίκιο και διατροφή σε ένα γηροκομείο, διότι έτσι το βλέπει ένας νέος. Εδώ είναι ο ρόλος της παιδείας. Να μπορέσουν οι νέοι να αντιληφθούν ότι δεν υπάρχει τέτοιο δίλημμα, να αντιληφθούν από νωρίς ότι υπάρχει ζωή και μάλιστα ποιοτική μετά τα 65 και μετά τα 75. Δεν είναι επιλογή είτε το ένα είτε το άλλο, μπορεί να είναι και τα δύο σε διαφορετικό βαθμό. Πρέπει να αντιληφθούν την ανάγκη του να κρατήσουν ένα ισοζύγιο μεταξύ του σήμερα και του αύριο και να ξεκινήσουν έγκαιρα την αποταμίευση.

Προσωπικά, όταν αναφέρομαι σε Χρηματοοικονομική Παιδεία, δεν αναφέρομαι κατ’ ανάγκη και αποκλειστικά σε ένα θεωρητικό μάθημα που διδάσκεται από την έδρα στην τάξη. Τα σχολεία θα έπρεπε να διδάσκουν μέσα από εμπειρίες. Π.χ. να αφεθούν οι μαθητές να οργανώσουν εκδρομές, να συντονίσουν, να μαζέψουν λεφτά, να κάνουν συμφωνίες και προγραμματισμό και πολλά άλλα. Ακόμη ένα μάθημα από μόνο του δεν θα προσφέρει τίποτα. Θα είναι απλά ένα στατιστικό στοιχείο.

Ο Πυλώνας 3 βρίσκεται σε μεγάλο βαθμό εκτός της δημόσιας συζήτησης για τη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση. Ποιο ρόλο θεωρείτε ότι πρέπει να διαδραματίσει και ποιες είναι οι δικές σας εισηγήσεις;

Αναμφίβολα οι πιο σημαντικοί Πυλώνες είναι οι πρώτοι δύο. Από τη στιγμή που, εκτός από μια μερίδα εργαζομένων, ο 2ος Πυλώνας είναι ανύπαρκτος, σίγουρα ο 3ος περνά σε τρίτη μοίρα και δεν απασχολεί σχεδόν κανένα. Δεν παύει όμως να έχει σημαντικό ρόλο. Ο 3ος Πυλώνας, δηλαδή η προαιρετική ιδιωτική συνταξιοδοτική αποταμίευση, έρχεται να λειτουργήσει συμπληρωματικά προς την κρατική σύνταξη και τα επαγγελματικά συνταξιοδοτικά ταμεία. Είναι ένα εργαλείο γι΄ αυτούς που δεν έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε ταμεία του Πυλώνα 2 ή που υπολογίζουν και επιθυμούν να έχουν ενισχυμένα εισοδήματα κατά τη συνταξιοδότησή τους.

Ο πρωταρχικός ρόλος του κράτους δεν είναι να αποφασίζει και να καθορίζει τη ζωή των πολιτών, αλλά να δημιουργεί τις συνθήκες που θα επιτρέπουν στον κάθε πολίτη να καθορίζει ο ίδιος τη ζωή του. Ο 3ος Πυλώνας αυτό ακριβώς κάνει. Προσφέρει ακόμη μια επιλογή στους πολίτες του.

Ως ΣΟΑΚ έχετε επισημάνει σημαντικές αδυναμίες στο σημερινό σύστημα εποπτείας. Τι πρέπει να αλλάξει στην πράξη; Ποιο μοντέλο εποπτείας θεωρείτε ότι χρειάζεται η Κύπρος τόσο για τα επαγγελματικά συνταξιοδοτικά ταμεία όσο και για το ΤΚΑ και ποιος θα πρέπει να αναλάβει αυτή την ευθύνη;

Η αποτελεσματική εποπτεία αποτελεί βασική προϋπόθεση για την αξιοπιστία και κατ’ επέκταση την επιτυχία του οποιουδήποτε συνταξιοδοτικού συστήματος. Οι πολίτες πρέπει να έχουν εμπιστοσύνη ότι οι εισφορές και οι αποταμιεύσεις τους διαχειρίζονται με διαφάνεια, επαγγελματισμό και γνώμονα τα συμφέροντά τους. Διαφορετικά, η συμμετοχή σε αυτά θα είναι περιορισμένη. Βλέπουμε τι έγινε με τα σκάνδαλα διαχείρισης ταμείων πολλών Οργανισμών όπως του ΡΙΚ, της CYTA, της ΑΗΚ ακόμη και ιδιωτικών Οργανισμών, όπως της πρώην Λαϊκής, καθώς και των δικηγόρων. Όλα αυτά αποθαρρύνουν τον απλό πολίτη από το να αρχίσει τη συνταξιοδοτική αποταμίευση και γι’ αυτό το θέμα πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα.

Στη σύσταση του Μαΐου 2026, το ΣΟΑΚ επανέλαβε την ανάγκη ενίσχυσης και αναδιοργάνωσης της εποπτείας των επαγγελματικών συνταξιοδοτικών ταμείων. Η κατανομή αρμοδιοτήτων μεταξύ διαφορετικών κρατικών υπηρεσιών μπορεί να περιορίζει την επιχειρησιακή ευελιξία και να δυσχεραίνει τη συγκέντρωση της αναγκαίας εξειδικευμένης τεχνογνωσίας. Την ίδια ώρα δημιουργεί έναν άνισο ανταγωνισμό σε θέματα κανονιστικής συμμόρφωσης.

Η μακροπρόθεσμη προσέγγιση που προτείνει το Συμβούλιο είναι η δημιουργία μίας πλήρως ανεξάρτητης Εποπτικής Αρχής. Ως άμεση και πρακτικά υλοποιήσιμη λύση, θα μπορούσε να εξεταστεί η αξιοποίηση της τεχνογνωσίας και των υποδομών της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου. Η ουσία είναι όπου και να καταλήξει η Εποπτική Αρχή να έχει τις υποδομές, την ανεξαρτησία, τους όρους εντολής, τη στελέχωση και τους πόρους να πετύχει τους στόχους της.

Όσον αφορά στο ΤΚΑ, από την πλευρά των εισφορών και πληρωμών, εποπτεύεται από το αρμόδιο Υπουργείο. Έχουν γίνει προσπάθειες για πάταξη της αδήλωτης εργασίας και εισοδημάτων, όπως και διεκδίκησης επιδομάτων, αλλά χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια. Αυτό που θα χρειαστεί να αλλάξει είναι η δημιουργία ενός μηχανισμού ρύθμισης και εποπτείας όταν θα συσσωρευτούν κεφάλαια του ΤΚΑ τα οποία θα πρέπει να τυγχάνουν ορθολογιστικής διαχείρισης. Αυτά θα πρέπει να ρυθμιστούν άμεσα, ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι.

*Η συνέντευξη δημοσιεύθηκε στο τεύχος Νοεμβρίου του περιοδικού Economy Today που κυκλοφόρησε 1/11

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Συνταξιοδοτικό: Τι δείχνουν πέντε σενάρια μέχρι το 2070