Offcanvas
Offcanvas
Κόσμος
Σι Τζινπίνγκ: Κερδίζει το διπλωματικό στοίχημα της «Γιάλτας 2.0» – Τι αποκόμισαν Τραμπ και Πούτιν από τη συνάντηση
21-11-2026
Η τριμερής συνάντηση στην πόλη Σεντζέν έδωσε στον Σι Τζινπίνγκ την ευκαιρία να εμφανιστεί ως κεντρικός διαμορφωτής των διεθνών εξελίξεων, ενώ ο Βλαντίμιρ Πούτιν απέκτησε ξανά ορατότητα στη διεθνή σκηνή
Η συνάντηση του Ντόναλντ Τραμπ, του Σι Τζινπίνγκ και του Βλαντίμιρ Πούτιν στη Σεντζέν αποτέλεσε μια από τις πιο χαρακτηριστικές διπλωματικές στιγμές της χρονιάς, προκαλώντας συγκρίσεις με τη Διάσκεψη της Γιάλτας το 1945. Όπως ανέφεραν οι Financial Times στην ανάλυσή τους για τη συνάντηση, η εικόνα των ηγετών των ΗΠΑ, της Κίνας και της Ρωσίας γύρω από το ίδιο τραπέζι είχε ισχυρό συμβολισμό, ακόμη κι αν τα πρακτικά αποτελέσματα παρέμειναν περιορισμένα.
Για τον Κινέζο πρόεδρο, η διοργάνωση της συνόδου προσέφερε τη δυνατότητα να εμφανιστεί ως οικοδεσπότης και συντονιστής μιας νέας διπλωματικής πρωτοβουλίας, με την Κίνα στο επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων. Σύμφωνα με την προσέγγιση των Financial Times, το Πεκίνο αξιοποίησε τη συνάντηση για να προβάλει τη διπλωματική επιρροή του Σι και να ενισχύσει την εικόνα της χώρας ως δύναμης που μπορεί να συνομιλεί ισότιμα με την Ουάσιγκτον και τη Μόσχα.
Η συμβολική διάσταση ήταν ιδιαίτερα σημαντική για τον Σι. Η παρουσία του Τραμπ και του Πούτιν σε κινεζικό έδαφος επέτρεψε στον Κινέζο πρόεδρο να εμφανιστεί ως κεντρικός παράγοντας μιας συζήτησης για τη διεθνή τάξη. Η εικόνα αυτή εξυπηρετούσε και εσωτερικούς πολιτικούς στόχους, καθώς ενίσχυε την προβολή της Κίνας ως μεγάλης δύναμης με αυξανόμενο διεθνή ρόλο.
Ο ρόλος Σι στην επιστροφή του Πούτιν στη διεθνή σκηνή
Για τον Ρώσο πρόεδρο, η συνάντηση είχε διαφορετική σημασία. Οι Financial Times είχαν επισημάνει ήδη πριν από τη σύνοδο ότι η συμμετοχή του Πούτιν σε μια τριμερή συνάντηση με τους ηγέτες των δύο μεγαλύτερων οικονομιών του κόσμου θα του προσέφερε σημαντικό διπλωματικό κύρος. Η παρουσία του δίπλα στον Τραμπ και τον Σι περιόρισε, τουλάχιστον σε επίπεδο εικόνας, την απομόνωση που είχε επιδιώξει να επιβάλει στη Ρωσία η Δύση μετά την εισβολή στην Ουκρανία.
Η Μόσχα επιδίωκε εδώ και καιρό μια νέα διεθνή συνεννόηση μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, με στόχο να αναγνωριστεί ο ρόλος της στη διαμόρφωση της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας ασφάλειας. Ωστόσο, όπως προκύπτει από την ανάλυση των FT, η συνάντηση δεν έδειξε ότι η Κίνα είναι διατεθειμένη να αναλάβει ενεργό ρόλο στις διαπραγματεύσεις για την Ουκρανία ή να συνδεθεί άμεσα με τις ρωσικές επιδιώξεις.
Η διπλωματική αναβάθμιση του Πούτιν, επομένως, δεν συνοδεύτηκε από κάποια συγκεκριμένη συμφωνία για τον πόλεμο. Η Ρωσία κέρδισε προβολή και πολιτικό κύρος, αλλά δεν προέκυψε σαφής ένδειξη ότι οι δύο άλλοι ηγέτες αποδέχθηκαν τις βασικές της θέσεις.

Ο Τραμπ και η εικόνα της νέας ισορροπίας
Για τον Αμερικανό πρόεδρο, η συνάντηση προσέφερε την ευκαιρία να εμφανιστεί ως συνομιλητής των δύο άλλων μεγάλων πυρηνικών δυνάμεων. Η συμμετοχή του σε μια πρωτοβουλία με τον Σι και τον Πούτιν ενίσχυσε την εικόνα του ως ηγέτη που επιδιώκει να διαχειριστεί τις διεθνείς κρίσεις μέσω προσωπικών επαφών και απευθείας διαπραγματεύσεων.
Ωστόσο, η προσέγγιση αυτή δημιούργησε ερωτήματα για τη στάση της Ουάσιγκτον απέναντι στους παραδοσιακούς συμμάχους της. Η εικόνα του Αμερικανού προέδρου να συναντάται με δύο ηγέτες που αμφισβητούν την υφιστάμενη διεθνή τάξη ενίσχυσε τις ανησυχίες ότι οι μεγάλες δυνάμεις μπορεί να επιδιώξουν συνεννοήσεις χωρίς ουσιαστική συμμετοχή των μικρότερων κρατών.
Οι Financial Times είχαν ήδη επισημάνει πριν από τη σύνοδο ότι η συμβολική της βαρύτητα θα γινόταν αισθητή σε περιοχές όπως η Ουκρανία, η Ταϊβάν και η Μέση Ανατολή. Για τις χώρες αυτές, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο τι συζητούν οι τρεις ηγέτες, αλλά και κατά πόσο οι αποφάσεις τους μπορούν να επηρεάσουν την ασφάλεια και την πολιτική τους αυτονομία.

Περιορισμένα αποτελέσματα και ανοιχτές αντιθέσεις
Παρά τις συγκρίσεις με τη Γιάλτα, η σύνοδος δεν κατέληξε σε ένα ολοκληρωμένο πλαίσιο συμφωνιών. Οι τρεις ηγέτες εξέφρασαν την πρόθεση να αρχίσουν διάλογο για τη μείωση των πυρηνικών κινδύνων, χωρίς να παρουσιάσουν συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ή μηχανισμό εφαρμογής. Οι διαφορές ανάμεσα στις τρεις χώρες παραμένουν σημαντικές, ενώ δεν υπήρξε σαφής δέσμευση για κοινή διαχείριση των πολέμων στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή.
Η σύγκριση με τη Διάσκεψη της Γιάλτας, όπου το 1945 οι ηγέτες των νικητριών δυνάμεων συζήτησαν τη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων, έχει επομένως κυρίως συμβολικό χαρακτήρα. Η σημερινή διεθνής πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη, ενώ οι τρεις χώρες δεν έχουν κοινή στρατηγική ούτε ταυτόσημες επιδιώξεις.
Το βασικό συμπέρασμα που αναδεικνύεται από τις αναλύσεις των Financial Times είναι ότι η συνάντηση λειτούργησε περισσότερο ως επίδειξη διπλωματικής ισχύος παρά ως αφετηρία μιας νέας διεθνούς συμφωνίας. Ο Σι ενίσχυσε την εικόνα της Κίνας ως κεντρικού παίκτη, ο Πούτιν εξασφάλισε μια σημαντική στιγμή διεθνούς προβολής και ο Τραμπ ανέδειξε τη δυνατότητά του να συνομιλεί απευθείας με τους ηγέτες των δύο χωρών.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι διαμορφώθηκε μια νέα συμμαχία ή ότι οι τρεις δυνάμεις συμφώνησαν σε μια κοινή αντίληψη για τον κόσμο. Οι ανταγωνισμοί τους παραμένουν και οι πραγματικές συνέπειες της συνόδου θα κριθούν από το κατά πόσο οι συμβολικές διακηρύξεις θα μετατραπούν σε συγκεκριμένες πολιτικές και δεσμεύσεις.
Πηγή: ot.gr
Διαβάστε επίσης: Με «υβριδικό» καύσιμο ολοένα και περισσότεροι Κύπριοι οδηγοί